Aziz Bey Hadisesi
Yazarın biri uzun, altı öyküsünü bir araya getiren kitapda kıyıda köşede kalmış, küçük harflerle konuşan, gürültü çıkarmayan, arka sokaklarda yaşayan, ilk bakışta fark edilmeyen, sığ gibi görünen insanların derin öyküleri anlatılıyor. TADIMLIKBir gece Zekinin meyhanesinde acıklı bir hadise oldu. Zeki, Aziz Beyi tartaklayıp dışarı attı. Nasıl başladığını, ne olduğunu kimse tam hatırlayamadı. Herkes olmadık şeyler anlattı sağda solda. Kimileri Zeki başlattı, dediler; kimileri Hayır, Aziz Bey zil zurna sarhoştu, diye itiraz ettiler. Müşterilere kabahat bulanlar çıktı, Büyütülecek bir mesele değildi, diyenler oldu. Hadiseden birkaç saat sonra, Aziz Bey evine gitti. Odaya ağır bir hastalık gibi çöken, kaypak bir ampulün ışığında biraz oturdu, gözlerinde bir türlü akamayan korkunç bir yaş birikintisiyle Haliçin kirli sularına yansıyan ve sık sık bulutlarla örtülen, kırık dökük bir ay ışığına baktı; aklından son olarak hurma ağaçlarının ve çok yüksek palmiyelerin gölgelediği, sıcak ve alabildiğine mavi bir şehirde yaşanan çok kısa, ama çok mutlu üç günü geçirdi. O mutluluk ansızın kedere dönüştü, yüzüne yansıdı. Yanılgılarla dolu bir ömrün bütün çilesini saklamaktan artık vazgeçmiş, çökmüş yaşlı yüz, bir anda ağlamaklı oldu, öyle kaldı. O soğuk ve yağmurlu gecenin sabaha uzanan saatlerinde, onun fersiz gözlerini usulca örten yoktu. Kendini oturduğu koltuğa bırakıvermişti. Çocukça bir küs işareti gibi üst üste binmiş parmaklarını açan, kuş gibi hafiflemiş kollarını iki yanına koyan yoktu. İçinde acı çeken ruh süzülerek dışarı çıktı. Pek az kalpte sevgiyle yad edilecek bir iz bırakmış, çırpıntılı bir ömrün sonuna geldi, huzura kavuştu.
Baskılar3
Bu eserin yayımlanmış baskıları. Bir baskıya tıklayarak yayınevi, ISBN, sayfa sayısı ve basım bilgilerini görebilirsiniz.
Düzenleme Geçmişi
Yükleniyor...
Puanlama
Yorumlar(25)
Yazarin birkac oykuden olusan toplu bir kitabi diyebiliriz. Aziz bey de o oykulerden biri. Genel olarak Ayfer Tunc'un anlatmayi sevdigi oykuleri bende okumayi severim. Tarzi ozgun ve insanlarin ozlem duydugu zamanlara dair detayci bir anlatima sahip. Lakin bu kitap inanilmaz kasvet dolu. Beni biraz bogdu acikcasi.
İçime dokundu,çok etkiledi beni bu kitap hele o son sayfaları ağlatacaktı nerdeyse. Ah Aziz Bey...
Cok kasvetli dramatik, bazi insanlar dramla besleniyor ama kesinlikle bana göre degil. iyi olan hic bir sey yok , tin tin da tin tin;Aziz beyin inadi ,calgisi cok cekilmez geldi bana acikca. Guzel olan sadece orda verdigi ders babasina icerlerken ayni babasi gibi olmasi.Sevdigim bir yazar bundan daha iyisini yazabilirdi bence. Belki turk okurlari bu sekilde drami seviyor diye kasvetli bir anlatimla yazdi. Kesinlikle bana göre degil.epey bir turk yazarlarina ara vermem gerek bence.
çok beğenerek bir solukta okudum, ayfer tunç kitapları beni her zaman psikolojik olarak çok etkiler yine öyle oldu aziz bey, yaşadıkları pişmanlıkları, affetmediği babasına dönüşmesi, karısına dair vicdan azabı, unutamadığı aşkı, şöhretin verdiği kibir, burnu büyüklük, gurur... beni çok etkileyen bir karakterdi aziz bey, ayfer tunç iyi ki bizim yazarımız oldu dediğim, türkçe yazdığı için, bizi böyle güzel yansıttığı için gurur duyduğum yazarlardan hep yazman dileğiyle ayfer tunç
http://moonlightcat13.blogspot.com/2017/02/aziz-bey-hadisesi-ayfer-tunc.html
...tanıdık, bildik ...vuslatı da çok iyi bilirim...
Ana karakterin çok iyi işlendiği bir öykü. Olay örgüsü olarak çok ilginç bir şey sunmaması eksi yönü.
Tam bir Ayfer Tunç romanı. Yormuyor, yer yer hüzünlendirip keyif veriyor.
benim için öykü denilince aklıma gelen ilk kitaptır.okunmamın üzerinden uzun seneler geçmesine rağmen nerdeyse bütün öyküleri hatırlıyorum.
