Bir Taksiciye Üç Kere Susarsan Bir Daha Konuşmaz

“Tamer’i biliyo musun?” “Uzun? Sakallı olan mı? “Hah o evet!” “Niye sordun ki?” “Ölmüş lan, damdan atmış kendini.” “Ha siktir!” İntihar fikrini sıradanlaştırıp adamların konuşmalarını arkamda bırakarak içeri girdim. Üç yatak vardı içeride. “Beyinleri kanamış üç insanı 5 metrekare odaya tıkmanın adı ne zamandan beri sosyal devlet oldu?”, diye düşünmemeye çalışarak -çünkü kafam o sırada kızı delirmiş kadının topuğu yırtılmış çorabıyla meşguldü- Mithat’a dönüp en içten gülümsememle: “Vay! Aslan bacanak, naber yaaa?” dedim. Bacanağın yatağının hemen yanındaki sehpada yarım kilo muz, bir kilo armut, bir kilo elma ve yarım şişe kolonya duruyordu. O an delirdim ve bir daha eve dönemedim.