Söyleyince Yine Ben Kötü Oluyorum

Yıllar önce Ankarada güneşli bir Nisan günü. Can erik çıkmış ki, Dikmende ısırsan, kütürtüsü Çinçinde duyuluyor. Erik bahçesine dalmışız gibi, bir yandan erikleri dişliyor, öbür yandan derneğin Rüzgârlı Sokaktaki binasında yarınki Natoya Hayır Mitinginin pankartlarına son halini veriyoruz.İçtiği sigaradan değil, boyundan lakabını alan Uzun Maltepe, o yıllarda başka rengimiz olmadığı için yüzü sarı, gözü kırmızı boya içinde yalvarıyor: Ağbi bunun kralı Nato Kafa Nato Mermer olur, bırak pankartı ellerimle parlatayım. Ben, miting alanına girerken dağıtacağımız bildiriye son şeklini veriyorum. Öğleden sonra 19 Mayısın dış sahasında idmanımız var. İş bitse de kopsam şurdan diye, iç geçiriyorum. (...) Maçtan sonra da Salihayla Beşevlerde Eczacılığın köşesindeki pastanede buluşacağız. Öyle bilenmişim ki, bu sefer ona Seni seviyorum Saliha, anlıyor musun, seni seviyorum diyeceğim. Anlamadım, nasıl yani? dese, vereceğim bir cevap yok. Nasıl sevdiğimi ben nasıl bileyim?Erkan Goloğlu, futbol üzerine yazılarıyla bilindi. Ama aslına bakarsanız futbol üzerinden yazıyor kendisi; o bahaneyle her bahse açılıyor. Toplumsal sorunlara dair sorumluluk hisseden bir tüpgazcıyla karşı karşıyayız. Bir vesileyle, Korkarım ki bu sürece, dört başı mamur bir açıklama getirmek, yine bana düşecek, diye yazmıştı. Bütün süreçlere açıklama getirmek, önünde sonunda ona düşüyor. Okurları, gençliğini 70lerde yaşayan kuşağın duyarlılığını buluyorlar Erkan Goloğlunda. Neyi yazdığından öte, nasıl yazdığına bakacaksınız Erkan Goloğlu deyince. Kendini bile şaşırtacak kelimeler kullandığını söylüyor ya, öyledir. Konuştukça açılıyor, mekâna takılanlar çoğalıyor, çaylar gidiyor geliyor; Erkan Abi yazdıkça yazıyor. İç Anadolu insanının kavrukla vakuru harman eden gösterişsiz romantizmi, onun kadar usta bir anlatıcı bulmuş muydu hiç?