Canterbury Hikâyeleri

Raymond Roussel (1877-1933) çağdaş Fransız yazınının büyük öncüleri arasında sayılır. Gerçeküstücüler, yazının ve gerçeğin sınırlarında bir iç deneyimin ürünü olan şiirlerini ve düzyazılarını göklere çıkarırlar. Breton onu Lautreamontla birlikte tüm çağların en büyük büyücüsü olarak niteler; Dali, bir yangından tek bir kitabı kurtarması gerekse, bu kitabın onun tek romanı Locus Solus olacağını söyler, Leins de ülküsel bir yolcu olarak görür onu. Ama Roussel hayranları gerçeküstücülerle sınırlı değildir. Yüzyılımızın büyük düşünürlerinden Michel Foucault onun üzerine koca bir kitap yazar. Yeni Romanın iki önemli öncüsü, Alain Robbe-Grillet ve Mİchel Butor onu büyük bir yazı ve kurgu ustası sayarlar, çünkü, Locus Solusun da tanıklık ettiği gibi, Raymond Roussel imgelemin sınırlarını öncelikle ayrıntılarda zorlar. TADIMLIKCanterbury Hikâyeleri Kitabı burada başlıyor. Nisan tatlı yağmurlarıyla gelipKırınca Marttan kalan kurağı ve delipToprağı köklere işleyince kudretiyle,Çiçekler açtıran bereketli şerbetiyleYıkayınca en ince damarları, Zephirus da dolaşarak kırları, bayırlarıSoluyunca can katan ılık, Tatlı nefesini körpecikFilizlere, toy güneş yarı edince Koç burcundaki devrini, bütün gece Uyumayıp börtü böcek Şarkılar söyleyince (tabiat dürtükleyerekUyanık tutar onları) işte o dem, Hacca gitmeye büyük bir özlemDuyar insanlar. Eski hacılarsaDeğişik memleketler, uzak kıyılarda varsaAzizler, kutsal bilinen yerler, Oraları görmeye niyetlenirler. İşte bu Azizlerden çok özel biri de Bir din şehidiydi İngilterede Canterburyde. Kim dara düşerse ona yardım ederdi, Kıyı bucaktan herkes kalkıp ona giderdi.