Beni Asla Bırakma

Kasvetli ve çarpıcı bir kitap. Okurken hem merak ediyorsunuz hem de bitmesin istiyorsunuz. Genel yorumların aksine ben kaçma girişimi beklemedim. Bir Ishiguro romanından bu tip bir aksiyon beklemek biraz enteresan bile geldi bana. Yazarı bir kenara bırakırsak karakterlerde fazlasıyla bir boyun eğmişlik var. Yani her konuyu halı altı yapıyorlar, kendi aralarındaki konuları bile kolayca sineye çekip düzenin bozulmaması için çabalıyorlar. Herkes aman ağzımızın tadı kaçmasın modunda olduğu için kaçma girişimi beklemedim. Ama bir intihar bekledim. Kitap boyunca sanki ana karakterlerden biri olmasa bile, yan karakterlerden biri ya da ismini ilk kez duyacağımız biri intihar edecekmiş gibi geldi. Açıkçası bunun olmaması şaşırttı beni. Sanırım kitabı bu kadar kasvetli yapan da bu: hiç kimsenin hiçbir baş kaldırma belirtisi göstermemesi. Herkesin her şeyi kabullenmiş olması. Kitap genel olarak aynı tempoda ilerliyor. Ama dili ve zaman zaman şaşırtması oldukça güzel. Okumaya başlamadan önce herhangi bir ön araştırma yapmamıştım spoiler yememek adına ve iyi ki de öyle yapmışım. Tommy en sevdiğim karakter oldu. Bunca boyun eğen insan arasında en baş kaldıranı yine de oydu sanırım. Tüm aykırılığıyla... Sanırım ben de Kath gibi onu hiç unutmayacağım. Ishiguro, Japon edebiyatının biraz dışlanmış bir yazarı. Okurken zaman zaman benim de içimden geçen şuydu açıkçası, eğer bu kitap Kenzaburo Oe'nin eseri olsaydı heyecan kesinlikle daha farklı bir boyutta olurdu! Ya bir cinayet olurdu ya bir intihar ya da bir başka kaos... Her neyse bir eseri başka bir yazara yamamak da doğru değil sanırım. Japon edebiyatı güzeldir!

Daha önce yazarın bir kısa öyküsünü okumuştum ve daha çok geleneksel bir öyküydü. Beni Asla Bırakma'yı da hakkında hiçbir fikrim yokken aldım ve öyküsü gibi olacağını düşünürken beni çokça yanılttı. Dili çok sade, okunması çok kolay, yormayan bir kitaptı. Etkilendim. Ne kadar farklı bir dünya okumuş olsak da yazar bu dünyanın detayları yerine karakterlerin iç dünyasını yazmayı ve yansıtmayı tercih etmiş. Bu sebeple, bilim kurgu kitabı okuyormuş hissi vermedi. Çok dokunaklı bir konuydu, hüzne boğulmadım ya da ağlamadım ama yüreğim ince ince sızlamadı da değil. Yazarı çok başarılı buldum, önyargımı paramparça etti.

'Beni daha da utandıran bir şey vardı. Bu sefer sanki bir bebekmiş gibi bir yastığı göğsüme bastırıyordum. Yavaş yavaş dans ediyordum, gözlerim kapalıydı, duyduğum dizeleri ben de söylüyordum: "Ah bebeğim, bebeğim, beni asla bırakma..." '

Öncelikle kitabı tek kelimeyle özetlemem istense vurucu derdim. Hakikaten konusu ve karakterleriyle çok etikileyici içe işleyici bir kitap. Giriştende anlaşılacağı üzere kitabı çok beğendim. Ama bu beğenme tek yönlü de değil bu arada. Yani sadece konusu, anlatım tarzı, karakterleri değil de bunların bütünüydü beni etkileyen. Bir kere kitabın tarzı distopya olmasına rağmen bence anlattığı konuya dünya tarihi olarak çok da uzak değiliz. Benzer şeyler defalarca yaşanmış tarihte ve hala da yaşanmakta bence. Neyse çok konuya girip spoiler vermemeyim. Yazarın üslubu ise kitabı güzel kılan faktörlerin başında geliyor. Daha ilk çeyreğinde çok beğendiğimi hissettim ve kitap daha bitmeden yazarı favorilerime ekledim. Bitirdiğimde de yanlış karar vermediğimi anladım. Normalde prensip olarak bir yazarın biden fazla kitabını pek okumasam da galiba Kazuo Ishiguro istisnai yazarlardan olacak.