Nietzsche Ağladığında

İyice sindirip lezzetine daha çok varmak üzere birkaç yılda bir tekrar okunması gereken psikolojik roman. İyi bir araştırmaya dayanan başarılı kurgusu sebebiyle akıcı olsa da özellikle Breuer ve Nietzsche’nin karşılıklı fikir fırtınaları öyle okunup geçilecek cinsten değil. Bir nevi psikanalizin doğuşunu da ortaya koyan eserde insanın aklına saplanıp kalan o kadar çok cümle geçiyor ki okuyucu kitap boyunca kendini sorgulamaktan alıkoyamıyor. Galiba kitabın en temel özeti arka sayfada geçen cümle diyebilirim; “Kendisiyle ve hayatla yüz yüze gelmekten çekinmeyenlere…”

severek okudum, her ne kadar breuer ve nietzsche 'ye sinir olarak okusam da konuyu çok beğendim özellikle son 50 sayfa çok güzeldi sonu çok güzel bağlandı, nietzsche' nin narsizmi ve kibiri beni çok iğrite etti, ilimle uğraşan insana tevazu şart cidden.Kendisiyle aynı görüşü paylaşmayan insanları küçümseyen aşağılayan insanlardan görüşü ne olursa olsun rahatsız oluyorum. Kitaptaki felsefi konuşmalar yer yer beni çok boğdu ama psikoloji kısmını çok sevdim altını çizdiğim onlarca cümle var. Çok güzel insanı düşünmeye sevk eden tespitler vardı özellikle evlilik, çocuk yapma, seçim yapma özgürlüğü, ölüm korkusu alıntılarını tekrar tekrar okuyacağım. Freud 'a keşke daha çok yer verilseydi ve hangi düşünceler nietzsche' den hangisi kurgu anlayabilseydik çok güzel olurdu.

Üzerinde çok çalışıldığı belli. Yer yer çok sıksa da genel olarak zevkli bir kitap. Ancak edebi bir tat vermedi kesinlikle. Çoğunlukla diyalog şeklinde yazılmış. Diyalogların içeriği entelektüel bir haz veriyor insana.

Psikoloji ve Felsefenin edebi anlamda muhteşem şekilde yorulduğu bir kitap. Hayata dair sözler insana yön verecek derecede mükemmel. Kabulleniş temalı , insanın kendini anlamasına, hayatı sorgulamasına yardımcı olabilecek nitelikte vurucu bir eser. Doktor ve Nietzsche arasındaki diyaloglar gerçekten harika. Kitap sıkıcı gibi duruyor ama bir çırpıda okunacak nitelikte bir anlatıma sahip. Konu her ne kadar insanı sikabilecek derecede ( felsefe , psikoloji ) olsa da işlenişi ve üslup bakımından okuyucuyu yormuyor. Hepimiz çoğu kez saplantilarin kurbanı oluyoruz. Hayatımızı hep hiç değmeyecek şeylere endeksleyebiliyoruz. Hayatımızın sadece küçük bir zerresini, hayatımızın bütünü imiş gibi görüyoruz. Kimimiz bu hiç uğruna heba ediyoruz kimimiz de bir şeylerin farkına varabiliyor çok geç olmadan. Kitap da aslında bunu bize gösteriyor. Doktorun muayene etmeye başladığı profesör Nietzsche karşısında roller tamamen tersine bürünüyor.. Hasta olan doktor , doktor olan Nietzsche oluyor. Konu değişik ve güzel şekilde işlenmiş.