Ezilenler

Dostoyevski'den okuduğum ilk kitap. Kitap içinde sınıf farklılıklarını eleştirmesini çok güzel bir biçimde yedirmiş. Karakterlerin her biri birbirinden başta çok ayrı gözükse de hepsi toplum sınıfında baştan 'ezilenler' olarak damga yemişler. Ama hepsinin ortak yanı kalplerinin derinlerindeki merhamet gösterilmesine dair olan ihtiyaç ya da beklenti. Dostoyevski; insanlığa ait binlerce farklı ve tanımlanması güç duyguları çık sade ve ağdasız bir dille ancak okuyucu içine tamamen alan bir dille anlatmayı başarmış. İnsanlığın tehditkar,savunmasız, acınası dünyasını çok güzel bir şekilde ortaya koymuş.

Suç ve Ceza tadında bir hikaye ve anlatım. Betimlemeleri ve güçlü anlatım sayesinde insanları ve olayın geçtiği yöreyi okumuyor edata seyrediyorsunuz.

Kitap, mükemmel bir kitaptı. Aşkın bir nedeni olmadığını, Nataşa ve Katerina'nın Alyoşa'yı neden seviyorsun sorusuna verdiği bilmiyorum cevaplarından anlıyoruz.Onun dışında ezilenler kimdir diye soranlara,kitap zaman ne kadar geçerse geçsin toplum tarafından ezilenlerin hep kadınlar olduğunu bir kez daha yüzümüze vuruyor. Özellikle Vanya ve Prensin diyaloglarını içeren bölüm bize hayat hakkında çok önem ipuçları veriyordu.Onun dışında Dostoyevski'nin insanlar hakkındaki yorumları gerçekten muhteşemdi.

Büyük yazarları değerini belirleyen kriter basit bir konuyu dahi, kendi üstün sanatçı yetenekleri ile dönemin ruhunu yansıtacak şekilde ifade etmeleridir. Bu romanın konusunu (ekonomik çıkarlar için insanların çocuklarının mutluluğunu feda etmeleri gibi) günümüzde de birçok yazar ele almaktadır. Fakat konuyu yansıtış biçimleri ve dili kullanma yetenekleri konuya yavan ve banal bir hava vermektedir. Dostoyevski ve onun dönemindeki büyük yazarlar ise adeta üstten roman kahramanlarına bakarak onlardan birer şaheser yaratmışlardır.